​
 

HISTORIA

 RODU SZCZUKÓW

 

Protoplastami rodu Szczuków h. Grabie, osiadłych w północno wschodniej części ziemi wiskiej byli dwaj bracia Marcin i Falisław pochodzący z Grabii koło Nowego Miasta w ziemi zakroczymskiej. W 1426 r. osiedlili się po obu stronach Wissy (dopływ Biebrzy) przy ujściu jej dopływu Lodwigówki. Książę Władysław I potwierdził nadania z 1426 r., wystawiając w dniu 16.10.1436 r. nowy przywilej.

Falisław Szczuka otrzymał 30 włók, na których założył wieś Szczuki Falisławy (dziś Barany, dzielnica Szczuczyna), a Marcin Szczuka otrzymał 25 włók, na których założył wieś Szczuki Marciny (dziś Skaje k. Szczuczyna).

W 1437 r. Marcin i Falisław Szczukowie odkupili 10 włók położonych nad Bagnem Lgnąca Biel, od Grzegorza z Gumowa, który tu osiadł przed 1425 r. Od sprowadzonych tu w 1466 r. kmieci z Litwy wieś wzięła nazwę Szczuki Litwa (dziś centrum Szczuczyna). W 1572 r. połowa z 10 włók w Szczukach Litwa leżała odłogiem. Były one źródłem konfliktów szlachty ze Szczuk Skaje i Szczuk Barany. Czynsz i dań za włóki osiadłe w Szczukach Litwa kmiecie odrabiali w folwarku w Kędziorowie. Dziesięcinę snopową oddawali do Wąsosza na wikariat.

W posiadanie Szczuków przeszło 40 włók zw. Dąbsk, położone po obu brzegach Wissy przy granicy Szczuków. Powstały tu Szczuki Piotrowe później Pawełki. Włoki te w dniu 4.02.1426 r. książę mazowiecki Janusz I nadał Niemierzy z Czarnowa i Broniszowi z Boguszyc. 

W czerwcu 1426 r. na 30 włókach przy ujściu Łodwigówki do Wissy koło granicy Szczuków osiadł Jan z Kownat z żoną Piechną. Powstałą wieś nazwano Kownata Szczuka.

Syn Marcina Szczuki Andrzej Bączk w 2-ej poł. XV w. był starostą bartników wiskich (przez 40 lat). Wg. sporządzonego w 1456 r. aktu sprzedaży kupił od Jana Cheya nadwyżki ziem w różnych miejscach, łącznie 30,5 włóki, za które zapłacił 5 kop gr. i 500 sztuk drzewa wańczosu.

Z tego 6 włók sprzedał w 1477 r. Andrzejowi Niedźwieckiemu właścicielowi Lipników, na 15 włókach założył Bęćkowo, a na 10,5 włókach Tarachy.

Syna Andrzeja Bączka, Piotr Bączkowicz był na wojnie w1497 r. Około 1570 r. część Bęćkowa należała do kilku Bączków, a reszta przeszła w posiadanie Iłowskich h. Prawdzic, których protoplasta Aleksander Iłowski w 1530 r. otrzymał od króla prawo wykupu wsi Żebry i od 1536 r. Glinek. Od 1555 r. wojewoda płocki. Córka Aleksandra Iłowskiego Anna była żoną Mikołaja Wilgi h. Bończa, który za zasługi otrzymał od króla Zygmunta Augusta starostwo ostrołęckie (1565-1580). Córka Wilgów Elżbieta Kenzikowa posłała w 1621 r. z Bęćkowa i Tarach na popis swego syna Mikołaja.

Kolejni właściciele Bęćkowa:

- (wzm. 1673) Jakub Mężeński.  Może pasować: *1602 Mężenin p. Rutki-Kossaki Jakub Mężeński s. Maksymiliana.

- (1676-1730) Grajewscy właściciele Grajewa

- (1730-1789) Paweł Karwowski z Wojdów k. Rajgrodu, poseł na sejmy w 1744 i 1752 r., podkomorzy bielski.

- (1789-1800) Józef  hr. Łączyński h. Nałęcz (1750-1800) generał adiutant, dworzanin królewski (1780), komisarz

   cywilno-wojskowy (Wizna 1791), s. Antoniego i Rozali z d. Baybuza. Był trzecim z kolei mężem Róży z Kobylnickich

   c. Antoniego i Konstancji z Komorowskich. Właściciel dóbr ziemskich Szczuczyn.

- (1800-1808) Augustyn Łączyński (1776-1822) s. gen. Józefa Łączyńskiego, ożeniony z Henrietto z Zabielskich.

- (1808-1815?) Ignacy Kisielnicki (1770-1825) h. Topór, s. Józefa i Róży z Karwowskich, sędzia ziemski wiski,

   marszałek powiatu biebrzańskiego, radca prefektury departamentu łomżyńskiego, dziedzic dóbr Kisielnica, Korzeniste,

   Poryte Jedwabne, Ławsk i Szczuczyn.

- (1815?-1840) Jakub Klimontowicz radca  woj. augustowskiego, sędzia pokoju pow. biebrzańskiego, deputowany na

  sejm, marszałek powiatowy. Majątek Bęćkowo nabył od Ignacego Kisielnickiego.

- (1842-1846) Wincenty Klimontowicz s. Jakuba, ożeniony z Wiktorią Kulwieć.

- (1851-1861) Kajetan Dąbrowski kapitan Wojsk Polskich, wdowiec po Katarzynie (+1847) ze Szczuków, drugi mąż

   Wiktorii Kulwieć (od 1861 r.).

- (1861-1912) Feliks Kozłowski mąż Wandy Klimontowicz (1844 – 1920) c.Wincentego i Wiktorii z Kulwieciów.

- (1912-1920) Jan Kozłowski s. Feliksa i Wandy Kozłowskich.

- (1920-1939) Rajmund Skarżyński mąż Felicji Kozłowskiej c. Feliksa i Wandy Kozłowskich.

 

Drugi syn Marcina ze Skajów przejął po żonie Świętce córce założyciela Niećkowa Stanisława Niecikowskiego wsie Niećkowo i Zalesie, dając początek rodowi Niecikowskich h. Grabie.

 W XV – XVII wsie Szczuki zamieszkiwała drobna szlachta.  Ułatwiło to wykupienie tych ziem i wielu okolicznych wsi przez potomka Szczuków urodzonego na Litwie Stanisława Antoniego Szczukę (1654 – 1710) - patrz niżej.

 W XVII w. Szczukowie wydali 2 biskupów, 4 innych dygnitarzy kościelnych, 1 podkanclerzego, 1 kuchmistrza itd. Od XVIII w. Szczukowie bywali posłami na sejmy, marszałkami sejmików wiskich.

 

ks. Adam Szczuka

pochodził z linii Marcina Szczuki założyciela wsi Szczuki Marciny. Pracował jako wikary w Wąsoszu (wzm. 1483 r.), następnie pleban w Rajgrodzie (wzm. 1485 r.), w Białej w Prusach (1485-1488), a później proboszcz w Kobylinie na Podlasiu (od 1499 r.). Dorobił się znacznych sum pieniężnych, które pożyczał książętom wiskim biorąc w zastaw wsie i barcie książęce. W 1524 r. posiadał w zastawie barcie w Żebrach, a w latach 1483-1526 część starostwa wiskiego: Przytuły, Kędziorowo i Szczuki Litwa. Będąc proboszczem w Kobylinie przeznaczył w 1534 r. znaczne fundusze na ufundowanie altarii św. Trójcy przy kościele wąsoskim. Majątek po ks. Adamie Szczuce odziedziczył jego bratanek Jan Szczuka, w latach 1507-1542 pisarz ziemski wiski. Z żoną Łucją, córką Stanisława Kościeleckiego, kasztelana dobrzyńskiego miał syna Stanisława, który osiedlił się w województwie trockim na Litwie.

 

 Wacław Szczuka (1630-1699)

był synem Jana i Katarzyny Cecylii z Popowskich. Rotmistrz jazdy. W 1672/1673 r. stolnik wiski, następnie starosta wiski, starosta wąwolnicki (1688-1699) W 1674 r. był elektorem z ziemi wiskiej króla Jana III Sobieskiego. Od 1693 r. podkomorzy wiski. W latach 1694–1699 piastował urząd kuchmistrza wielkiego koronnego. Urząd ten w XVII w. był wysoką godnością dworską, często sprawowaną przez zaufane osoby z otoczenia króla. Poseł sejmiku ziemi wiskiej na sejm konwokacyjny1696 r., którego obrady po miesiącu zostały zerwane przez Łukasza Horodyńskiego. Wtedy to Wacław Szczuka przystąpił do konfederacji generalnej, której celem była próba ratowania funkcjonowania państwa podczas bezkrólewia po śmierci króla Jana III Sobieskiego. W 1697 r. był elektorem Augusta II Mocnego z ziemi wiskiej. Deputat ziemi wiskiej do rady stanu rycerskiego rokoszu łowickiego w 1697 r. Zmarł w Warszawie w 1699 r.

​

bp Kazimierz Jan Szczuka (1622-1694)

Potomkiem Falisława Szczuki założyciela wsi Szczuki Falisławy, był bp Kazimierz Jan Szczuka (1622-1694),  s. Jana i Katarzyny Cecyliiz Popowskich. Zasłużony kombatant wojen szwedzkich po stronie króla Jana Kazimierza. Szczególnie dał się poznać jako dobry negocjator z rebeliantami i ze Szwedami.  Po wstąpieniu w stan duchowny proboszcz warmiński, łomżyński, warszawski, kustosz poznański, kanonik krakowski opat paradyski i wreszcie biskup chełmiński. Związany był z dworami królów: Jana Kazimierza II, Michała Korybuta Wiśniowieckiego i Jana III Sobieskiego. Dzięki staraniom i opiece biskupa chełmińskiego Kazimierza Szczuki przebudowano kościół w Wąsoszu.

​

bp Seweryn Kazimierz Szczuka (1651 – 1727)

był rówieśnikiem podkanclerzego S. A. Szczuki. Ur. się w Białaszewie, jako s. Stanisława i Anny z Mścichowskich. W młodości był wojskowym, później kanonikiem płockim, gnieźnieńskim i chełmińskim, a od 1703 r. biskupem sufraganem chełmińskim. W 1710 r. założył i był głównym fundatorem seminarium duchownego przy katedrze płockiej. To za jego namową, S. A. Szczuka kupił (10.03.1683 r.) część wsi Szczuki Barany, rozpoczynając tą transakcją budowę latyfundium szczuczyńskiego. Sufragan chełmiński Seweryn Szczuka fundował w swej rodzinnej parafii w Białaszewie w 1709 r. drewniany kościół, a w 1722 r. przystosował i przekazał swój dworek w Szczuczynie (wzniesiony w 1705 r.) siostrom Miłosierdzia na szkołę dla panien. Zmarł w Chełmnie.

​

Stanisław Antoni Szczuka (1652-1710)

był niewątpliwie był najwybitniejszą postacią historyczną związaną z ziemią szczuczyńską. Był potomkiem Marcina Szczuki założyciela wsi Szczuki Marciny (dziś Skaje k. Szczuczyna), którego potomek jak wcześniej wspomniano Stanisław s. Jana i  Łucji z Kościeleckich, osiedlił się w województwie trockim na Litwie. Syn jego Wojciech ożenił się z Barbarą Melder, a ich syn Stanisław Szczuka, z Zofią Szpilewską Nerowiczówną, córką Stefana podczaszego rzeczyckiego, wnuczką Jana wojskiego rzeczyckiego. Synem Stanisława i Zofii Szpilewskiej Neronowicz był Stanisław Antoni Szczuka *1652 r. w Luboniczach w powiecie rzeczyckim woj. mińskim. Ojciec jego również Stanisław podczas walk z Kozakami dostał się do niewoli i w 1666 r. zmarł w więzieniu moskiewskim.

 

1 Jan Wojciech Szczuka ∞ Łucja Kościelecka

1.1 Stanisław Szczuka ∞ Agnieszka Wizgierd

1.1.1 Wojciech Szczuka  ∞  Barbara Melder

1.1.1.1 Stanisław Szczuka ∞ Zofia Szpilewska Neronowicz

1.1.1.1.1 Stanisław Antoni Szczuka ∞ Konstancja Maria Anna Potocka

       

Stanisław Antoni Szczuka ukończył studia prawnicze. W 1675 r. w wieku 23 lat został sekretarzem nowo wybranego króla Jana Sobieskiego III (panował 1674 – 1696). Około 1682 r. otrzymał tytuł podczaszego wiskiego. W 1685 r. został regentem kancelarii większej koronnej, a w latach 1688 – 1699 pozostawał referendarzem koronnym. Od listopada 1688 r. do kwietnia 1689 r. był posłem ziemi wiskiej i marszałkiem sejmu. W maju 1697 r. jako poseł ziemi wiskiej na czele szlachty ziemi wiskiej uczestniczył w elekcji króla Augusta II, a w czerwcu 1699 r. jako poseł ziemi wiskiej został wybrany na sejmie marszałkiem sejmu. Król wyniósł go 1.07.1699 r. do ministerialnej godności podkanclerzego Wielkiego Księstwa Litewskiego.

W 1683 r. rozpoczął wykup wsi i pól pod przyszłe latyfundium szczuczyńskie. Do chwili śmierci w 1710 r. podkanclerzy S. A. Szczuka wykupił od kilkudziesięciu rodzin szlacheckich 14 wsi, pola po 6 wsiach i części pól w 9 wsiach.

Do budowy miasta i rezydencji (zamku obronnego) w dolinie Wissy na wykupionych polach i łąkach wsi Szczuki Litwa, S.A. Szczuka przystąpił w 1689 r. Dnia 9.11.1692 r. uzyskał od króla Jana III Sobieskiego przywilej na prawo miejskie magdeburskie. Nowoutworzonemu miastu nadano herb - gwiazdę, zaczerpniętą z herbu rodziny matki Szczuki - Szpilowskich. Do 1701 r. wzniósł w Szczuczynie klasztor dla Zakonu Pijarów, do 1706 r. kolegium pijarskie, do końca życia wznosił kościół pod wezwaniem NMP, którego budowę ukończyła żona w 1711 r. Jednocześnie z budową tych obiektów powstaje w północno-wschodniej części miasta pałac Szczuków w/g projektu włoskich architektów. 

S. A. Szczuka zmarł w dniu 10.05.1710 r. w wieku 58 lat w swojej drugiej posiadłości (od 1680 r.) w Radzynie Podlaskim. Pozostali małoletni synowie podkanclerzego zmarli: Jan w 1724 r., Marcin w 1728 r. Po ich śmierci dobra odziedziczyła córka podkanclerzego Wiktoria (1701-1735).  Po Szczukach, Potockich, Szczuczyn (a póżniej folwark w Szczuczynie) przechodził kolejno w ręce  Łączyńskich, Kisielnickich, Rzętkowskiego, Chojnowskiego, Miłowskiego.

więcej czytaj pod zakładką Osadnictwo - Przykłady osadnictwa - Szczuczyn

 

​ Potomkowie Marcina i Falisława Szczuków

rozeszli się po ziemi wiskiej, łomżyńskiej i po wschodnich ziemiach Rzeczypospolitej (dzisiejsza Litwa, Białoruś i Ukraina).  

 

Przykłady

 rodzin Szczuków osiadłych w XVII i XVIII w. w par. Grabowo i Wąsosz:

 

1. p. Grabowo, Guty Bliższe Andrzej Szczuka i Anna n.n. (wzm. 1631r.)

2. p. Grabowo, Świdry Podleśne Wojciech Szczuka i Barbara Chmielewska (wzm. 1693-1701)

3. p. Grabowo, Kamieńskie Stanisław Szczuka i Marianna n.n. (wzm.1702-1704)

4. p. Grabowo, Kamieńskie Wojciech Szczuka i Marianna Rutkowska (wzm. 1706-1718)

5. p. Wąsosz,   Dołegi Wojciech Szczuka i Marianna Chojnowska (wzm. 1713-1718)

6. p. Wąsosz,   Żebry Antoni Szczuka i Anna n.n. (wzm. 1705 r.)

  

Na przeł. XVII/XVII w.

z parafią Wąsosz związało się trzech Wojciech z rodu Szczuków:

 

1. W 1698 r. Wojciech Szczuka poślubił w Wąsoszu Zofię Chmielewską. Brak danych co do losu tego związku.

 

2. W 1699 r. Wojciech Szczuka poślubił w Wąsoszu Marciannę Rutkowską z Pasich p. Wąsosz, zapewne krewną osiadłych w Pasichach

- Mateusza Rutkowskiego i Marianny o n.n. (∞ <1704 r.)

- Franciszka Rutkowskiego i Doroty z Chrzanowskich (∞ <1704 r.)

- Andrzeja Rutkowskiego i Jadwigi o n.n. (∞ <1710 r.)

Wojciech i Marcianna Szczukowie osiedli w Kamińskich p. Grabowo, gdzie ur. się co najmniej 10 ich dzieci. Wojciech mógł być bratem Stanisława, w którego związku z Marianną o n.n. urodziły się w Kamieńskich w 1704 r.  bliźniacy, Michał i Franciszek.

 

3. Kolejny Wojciech Szczuka, od co najmniej 1713 r. pozostawał w związku małżeńskim z Marianną Chojnowską. Osiedli w Dołęgach par. Wąsosz gdzie ur. się co najmniej 4 ich dzieci.

Marianna mogła być krewną (była rówieśnicą) komornika wiskiego Jana Chojnowskiego ożenionego z Marcianną Łaguna, osiadłych od 1704 r. w Modzelach par. Wąsosz, a od 1711 r. w Ciemiance par. Grabowo.

 

Przed 1727 r.

osiadł w Białaszewie skarbnik upicki Józef Szczuka ożeniony z Martą Honesty vel Honestowską. W latach 1728-1742, w ich małżeństwie ur. się w Białaszewie 7 dzieci:

*1728 Damazy Ignacy, *1735 Paweł, *1737 Konstancja, *1738 Marianna, *1739 Marcin Karol, *1740 Ewa Wiktoria, *1742 Franciszek Wojciech.

 

W 1777 r.

 Dominik Szczuka poślubił w Grajewie Monikę Genowefę Piotrowicz (1751-1785), ur. w Grajewie (+Wierzbowo), c. starosty rajgrodzkiego kpt. Franciszka Samuela i podkomorzanki wiskiej Anny Barbary Wilczewskiej. W 1784 r. podczaszyc i cześnikowicz wiski Dominik Szczuka pełnił urząd podstarościego wiskiego. Monika zmarła jako podstolina wiska.

Ojciec Moniki Genowefy, starosta rajgrodzki Franciszek Samuel Piotrowicz dwa razy stawał na ślubnym kobiercu:

1) z Marią Weroniką Felkerzamb c. starosty rajgrodzkiego Jana Fryderyka i Ludwiki Klary Wejher.

2) z Anną Barbarą Wilczewską ur. w 1716 r. w Bielsku Podlaskim c. Stanisława Kazimierza i Zofii Anny Jaruzelskiej. Dzieci 7 ur. w Grajewie w latach 1736-1751.

 

W 1778 r.

 burgrabia wąsoski Adam Szczuka (1758-1810) poślubił w Grabowie podstolankę bielską Małgorzatę Wojno (1751-1807). Osiedli w Dołęgach p. Wąsosz, gdzie ur. się co najmniej 10 ich dzieci. W 1799 r. Adam Szczuka wzm. jako burgrabia wiski. Adam i Małgorzata Szczukowie zmarli w Dołęgach.

Katarzyna Szczuka (1792-1847) c. Adama i Małgorzaty Szczuków w 1817 r. poślubiła w Wąsoszu Kajetana Dąbrowskiego (1783- ?), ur. w gub. Wileńskiej, s. Andrzeja i Barbary z Łukowskich. Co najmniej 5 ich dzieci ur. się w Dołęgach i Warszawie. Kajetan w 1851 r. poślubił w Wąsoszu wdowę po Wincentym Klimontowiczu c. Jakuba i Domicelli z Antoszewskich, Wiktorię z Kulwieciów, c. Bonawentury i Rachaeli z Żarynów.

 

Wg REGESTR DIECEZJÓW

Franciszka Czajkowskiego w dekanacie wąsoskim w 1783 r.

Szczukowie mieszkali w następujących parafiach:

 

Białaszewo: Łojki 2/3, Jabłonowo bracia Szczukowie,

Grabowo: Jodłówko 1/3, Kamińskie 6/21,

Grajewo: Boczki 4/37,

Romany: Obrytki 15/136, Olszewo 13/120,

Wąsosz: Dołęgi 3/6, Modzele 6/21,

 

gdzie 1 cyfra oznacza ilość działów pozostająca w posiadaniu Szczuków, a 2 cyfra całkowitą ilość działów danej wsi.

 

Przykłady

linii genealogicznych:

​

A. LINIA ANTONIEGO SZCZUKI

 

Przodkowie Antoniego:

 

Stanisław (*~1440 r.) > Mikołaj > Jan > Antoni > Wojciech Stanisław > Wojciech > Roch > Antoni (*~1755 r.)

 

Antoni Szczuka s. Rocha, w. Wojciecha ur. w Pęsach Dobrochach, w 1779 r. poślubił w Rutkach-Kossakach Franciszkę Średnicką, ur. w Gierałtach p. Dąbrówka. Panna młoda była daleką krewną podwojewodzego radziłowskiego Piotra Dobrzynieckiego, osiadłego w Pęsach p. Rutki Kossaki, który był jej opiekunem i wyprawił sute wesele w Pęsach. Z czasem Antoni został dziedzicem

Ciechanowca, Bojenki, Nowodworów, Kozarzów nad rzeką Nurcem, Kotowa i Srebrowa

Król Stanisław Poniatowski uczynił go jednym ze swoich szambelanów i nadał mu ustanowiony przez siebie w 1765 r. Order Świętego Stanisława, odznaczenie rycerskie nadawane za zasługi. Jego kawalerami stawali się wybitni urzędnicy państwowi i polska szlachta. 

Antoni Szczuka był wielkim przyjacielem podwojewodzego radziłowskiego Piotra Dobrzynieckiego.  W 1809 r. Antoni i Franciszka Szczukowie byli gośćmi weselnymi w domu  Dobrzynieckich w Pęsach. Podwojewodzi z żoną Zofią z Zagórskich w dniu 2.08.1809 r. wydawali za mąż córkę Agnieszkę ur. w 1791 r. w Pęsach, za Macieja Wojno (1778-1828) dziedzica dóbr Wojny-Szuby. Z 8-ga dzieci które ur. się w ich małżeństwie, córka Michalina poślubiła w 1837 r. w Rutkach Kossakach Jana Glogiera s. Wilhelma i Katarzyny z Kelerów. W ich to małżeństwie ur. się Zygmunt Gloger (1845-1910), polski historyk, archeolog, etnograf, folklorysta, krajoznawca.

Oto jak Zygmunt Gloger przedstawił postać Antoniego Szczuki w notatce etnograficznej „Wesele babuni”

 

Piątym domem, który zjechał do Pęs na gody weselne jeszcze na dwa dni przed ślubem, byli szambelanostwo Szczukowie. Pan Antoni z dwoma dorosłymi synami, Dominikiem i Andrzejem, dziedzic Ciechanowca, Bojenki, Nowodworów, Kozarzów nad rzeką Nurcem, a Kotowa i Srebrowa w Biebrzańskiem był człowiekiem do szpiku kości prawym i wielkim przyjacielem podwojewodzego. Zażyłość szambelanostwa z Dobrzynieckimi miała swoje dawne powody. Gdy Antoni Szczuka za młodu mieszkał jeszcze w pobliskich Pęsom Dobrochach, zakochał się i ożenił ze Średnicką (z Gierałt), niepospolitej urody panienką, którą jako daleką krewniaczką opiekowali się podwojewodzostwo i wyprawili jej sute w Pęsach wesele. Szambelan musiał z dawnego jakiegoś urzędu należeć do hierarchii ziemi chełmskiej, bo nosił się w kontuszu zielonym z czarnymi aksamitnymi wyłogami i żupanie słomiastym. Mówiąc, powtarzał często: „atande mości dobrodzieju” lub: „mości dobrodzieju alem tedy”, skracane w pośpiechu na „mosembeju”. Miał przy tym w domu swoim nieestetyczny zwyczaj rozwieszania na swych plecach zatabaczonej chustki, aby prędzej wysychała. Szczukowie mieli oprócz dwóch synów córkę Rózię, którą już od lat paru wydali za starościca Ksawerego Rydzewskiego, tego samego, w którego domu dla pośpiechu uszyto część wyprawy pannie młodej. Przybyły na wesele starościc z żoną był dziedzicem znacznej fortuny, ale człowiekiem dość płytkiego umysłu i hulaką. Postać jego mała, napuszona, z wielką głową, w granatowym fraku i żabotach, dziwną stanowiła sprzeczność obok wysmukłej kibici prześlicznej jego małżonki. Powtarzał ciągle przysłowie: „tego, tego, do tego”.

 

W małżeństwie Antoniego i Franciszki Szczuków ur. się w Dobrochach i Grądach co najmniej 7 dzieci:

​

 *1780 Dominik Kajetan, *1785 Marianna Kunegunda, +1787 Tekla, *1791 Andrzej Rajmund, *1792 Tadeusz, *1789 Rozalia, *? Andrzej.

Rodziny założyli:

 

1. Rozalia (1789- ?) c. Antoniego

- w 1807 r. poślubiła w Ciechanowcu Ksawerego Rydzewskiego (1787- ?), ur. w Rajgrodzie, s. Wojciecha i Anieli z Piotrowiczów.

 

2. Rajmund (1791-1837) s. Antoniego

dwa razy stawał na ślubnym kobiercu:

- w 1815 r. poślubił w Warszawie Katarzynę z Pniewskich (1791- ?), c. Jacka i Róży ze Szczutowskich. W 1831 r. Sąd Pokoju Powiatu i Miasta Warszawy uznał małżeństwo Rajmunda Szczuki z Katarzyną Pniewską za zawarte ubocznie i postanowił je rozwiązać.

- <1821 r. poślubił Paulinę Szukszta (Szczuka?) (1805- ?), c. Ignacego i Brygidy. Osiedli w Srebrowie p. Wizna, gdzie ur. się co najmniej 5 ich dzieci. Rajmund zmarł w Warszawie. Paulina w 1839 r. poślubiła w Warszawie Antoniego Zadzińskiego (1809-1877) ur. w Poznaniu, s. Jana i Ludwiki z Różyńskich.

​

2.1 Rozalia (1823-1854) c. Rajmunda

- w 1838 r. poślubiła w Warszawie Antoniego Dejowskiego (1807-1854), s. Marcina i Antoniny z Konopków.

​

2.2 Katarzyna (1826-1853) c. Rajmunda

- w 1848 r. poślubiła w Wiźnie Jana Jarmutowskiego (1811-1897), s. Andrzeja i Felicjanny z Szudrawskich.

 

3. Dominik (1788- ?) s. Antoniego

- w 1817 r. poślubił w Warszawie Pelagię Stępczyńską (1801-1870), ur. w Janochach k. Ostrołęki (+Przegaliny k. Siedlec), c. Michała i Marianny ze Staniszewskich. Dzieci 5 ur. w Nowodworach, Warszawie.

​

3.1 Paulina (1820-1915) c. Dominika

- w 1837 r. poślubiła w Warszawie Rajmunda Czartoryskiego (1814-1873), ur. w Szczuczynie (+Grądy Woniecko p. Wizna), s. Kajetana i Doroty z Balejków. Dzieci 4 ur. w Grądach Woniecko. Świadkiem na ślubie Rajmunda był Ignacy Czartoryski (1802- ?) buchalter Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu w Warszawie. Mógł być jego bratem przyrodnim, ponieważ Rajmund urodził się w drugim związku Kajetana. Wdowiec Kajetan (1767-1831) ur. w Czartorii p. Miastkowo (+Grądy Woniecko p. Wizna), s. Bonifacego i Apolonii z Zabielskich i Dorota z Balejków (1774- ?) ur. w Szczuczynie, c. Józefa i Katarzyny, związek małżeński zawarli w Szczuczynie w 1813 r. Dorota była wdową po Antonim Tyszce, którego poślubiła w 1798 r. Wąsoszu. Rodzice Doroty, Józef (1726-1794) i Katarzyna (1734-1814) zmarli w Szczuczynie, gdzie w latach 1769-1784 urodziło się co najmniej 7-ro ich dzieci.

Potomkowie Doroty Balejko od co najmniej 1732 r. mieszkali w Szczuczynie, a być może od założenia miasta. W latach 1733 – 1752 rodziły się tu dzieci Antoniego Balejko i Katarzyny ze Szczepankowskich (1697-1767). Antoni Balejko był zapewne mieszczaninem-rolnikiem szczuczyńskim. W 1757 r. w wyniku przeprowadzonej w dobrach szczuczyńskich reformy gospodarczej, polegającej na przeniesieniu na 30-letni czynsz (19 zł rocznie od półwłóczka), mieszczan-rolników szczuczyńskich, otrzymał w Baranach jeden półwłóczek (ok. 8,4 ha) ziemi.

 

3.2 Feliksa (1818-1889) c. Dominika

- w 1839 r. poślubiła w Warszawie Ignacego Podowskiego (1817-1902), ur. w Warszawie (+Jarczew pow. łukowski),

s. Stanisława i Kasyldy z Plichtów. Dzieci 1 ur. w Warszawie, 1 ur. w Jarczewie.

 

3.3 Maria (1824-1893) c. Dominika

- w 1844 r. poślubiła w Warszawie Hermonegesa Wasiutyńskiego (1821- ?), ur. w Warszawie, s. Wojciecha i Marianny

z d. Rasseua.

 

4. Andrzej (1792-1852) s. Antoniego

dwa razy stawał na ślubnym kobiercu:

- w 1832 r. poślubił w Zawadach Adelajdę Konopka (1797-1847), ur. Słominie (+Warszawa), c. Franciszka i Anny

z d. de Conde. Dzieci 4 ur. w Ciechanowcu.

- w 1848 r. poślubił w Nurze Julię Konopko (1820-1899), ur. w Warce, s. Augustyna i Brygidy z Remberowiczów. Dzieci 2 ur. w Bujenca.

Andrzej Szczuka pełnił urząd marszałka Obwodu Białostockiego, a syn jego Dominik marszałka powiatu bielskiego.

 

4.1 Adela (1850-1918) c. Andrzeja

- w 1867 r. poślubiła w Warszawie Leona Podoskiego (1842-1916), ur. Jaraczewo (+Warszawa), s. Ignacego i Feliksy ze Szczuków. Dzieci 4 ur. w Jaraczewie.

 

4.2 Stanisław (1852-1935) s. Andrzeja

- w 1878 r. poślubił  w Żyrzynie k. Puław Helenę Wessel (1857-1941), c. Ignacego i Zofii ze Staszewskich. Dzieci 7 ur. w Bujence, Warce. Rodziny założyli:

- Józef (1880-1958) w 1918 r. poślubił w Warszawie Marię Siemiątkowską (1897-1973), ur. w Olszance pow. Krasnystaw (+Cieplice Śl. Jelenia Góra). Dzieci 3 ur. w Warszawie, Zalesiu.

- Małgorzata (1882-1904) w 1902 r. poślubiła w Warce Karola Rościszewskiego (1870-1949), s. Adama i Stefanii z Trypolskich.

- Izabella (1884-1973) w 1912 r. poślubiła w Warszawie Kazimierza Turno (1866-1958), ur. w Strychowie (+Cierplice),

s. Gotarda i Ludwiki. Dzieci 3 ur. w Słopanowie k. Szamotuł.

 

4.3 Dominik  (1832-1883) s. Andrzeja

- patrz tabela 1A​